شمارهٔ ۱۳۲۵

گلی است عارض ساقی بنازکی کز وی

چو گل که در عرق افتد برون تراود خوی

چو همعنان نتوانم شد از روی خامی

پی سمند ترا گیرم و دوم از پی

چه جای آنکه بنالد دلم ز ناوک تو

که استخوان تنم ناله میکند چون نی

بیار می که بیابان غم رهی دورست

اگر مرا نبرد می نگردد اینره طی

بخون اهلی بیکس که دامنت گیرد

بکش به تیغ جفایش که الضمان علی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع