شمارهٔ ۱۳۰۹

منعت نکنم گر ببد اندیش نشینی

ترسم که به رغم من از آن بیش نشینی

غم نیست بمن گر ننشینی غم از آنست

کز من گذری غیر مرا پیش نشینی

وصل از تو نجویم که ترا ایشه خوبان

ننگ آید اگر با من درویش نشینی

ایکان نمک بهر جگر سوزی من چند

از دیده روی در جگر ریش نشینی

اهلی دلت از گوشه نشینان عدم شد

وقتست که پهلوی دل خویش نشینی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع