شمارهٔ ۱۱۹۰

ایدل به غم بساز و وصالش طلب مکن

ترک مراد خود کن و ترک ادب مکن

ساقی بیا که خواب شب واپسین بس است

هشدار و روز عیش به بیهوده شب مکن

زین آه پر شرر که بر افلاک میرود

آتش اگر ز چرخ ببارد عجب مکن

در بزم غم بمستی و محنت دلا بساز

آلوده خویش را بشراب طرب مکن

اهلی مراد خویش ز رندان دیر خواه

از زاهدان صومعه همت طلب مکن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع