شمارهٔ ۴۴

نبود از عاشقی بیم ملامت سینه ریشان را

مرا عشق تو رسوا کرد تا عبرت شد ایشان را

بپوش آن شمع رخ ترسم که خوبان از حسد سوزند

حسد داغی است کز یوسف کند بیگانه خویشان را

منه راز دل ما بر زبان شانه با زلفت

چو زلف خود مزن برهم دل جمعی پریشان را

زلعل می پرستان را خبر نبود

چه ذوق از شربت کوثر مذاق کفر کیشان را

زدرد درد آن ساقی دل اهلی است آسوده

جز این مرهم نمی سازد درون سینه ریشان را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع