غزل شمارهٔ ۳۱۶

این همه چابکیّ و زیبایی

این چنین از کجا همی‌آیی

چون مه چارده به نیکویی

چون بت آزری به زیبایی

مه نخوانم تو را معاذالله

مه نهانست تا تو پیدایی

ماه سرد و ترست و رنگ‌آمیز

شبرو و بی‌قرار، هرجایی

کی توان کردنت همی مانند

که تو خورشید عالم‌آرایی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع