شمارهٔ ۱۹۱ - تتبع خواجه

باده صافست و خرابات صفایی دارد

روم آن سو که عجب آب و هوایی دارد

جامه سرخ ببر کرد و دلیلست به خون

زانکه از خون کسان رنگ قبایی دارد

جلوه ابرویت از می سرم افکند بزیر

گو بکن سجده که خوش قبله نمایی دارد

سگ وفادار و جفاجو به جهان سگ منشان

من سگ آن کسم ای دل که وفایی دارد

دل که از حسرت رخسار و لبت رنجور است

ز گل و قند همانا که دوایی دارد

سگ او خون دل من خورد و من غم او

زین که رنج و الم آلوده غذایی دارد

فانیا درد کشانند بلاکش گو رو

سوی میخانه طمع آنکه بلایی دارد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع