شمارهٔ ۲۰۲

گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی

هَمُونْ دَمْ منهْ جان و مه دلْ دَرْآیی

ته نَدینْ مهْ تن رشته بیِّه، وایی

شادْباشْ تو که منْ دارْمهْ اندی جفایی

تَرْسمّهْ جُوونی، اَجلْ مه سَرْ آیی

دینْگننْ به خاکْ، ته عشق مره گردْ آیی

پرسشْ هاکننْ، پرسشْ‌ره مه اَرْخایی

پرسنْ پرسنْ، ته نوم رهْ زبُونْ دَرْآیی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع