شمارهٔ ۱۶۷

ته گرگرِ سینه که چه خارچیه

ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ

آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه

منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ

مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ

اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه

اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه

سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع