شمارهٔ ۱۱۱

این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْ

شه د چشِ سوگَنْ که مرهْ نَسوجنْ

مردمْ دوستْ نواجنْ، دشمنو نره سوجن

ته دشمن نواجنّی و دوستْ‌ره سُوجنْ

ته واسِّرْ مجنْ دلْ درد وُ سینه روُجنْ

ته ورْ برْممْ، تَنْ کاهنْ، میونْ سُوجنْ

مرهْ ربابْ سونْ به هر آهنگ نواجن

دست زنّی مره، کنّی خشهْ واسِّرْ خنْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع