شمارهٔ ۶۴

نازنینْ به ته باغْ دَرِهْ مَنِهْ دِلْ داغْ

بِشْکفته گِلْ غُنچه نَچیمِهْ ته باغْ

اَنْدی تِمنّا دارمِهْ بَومْ تنه داغْ،

رخصتْ بَووُنه که مِنْ بییِمْ تنه باغْ

زَنْگِلْ دیمه، سیمِهْ بَدنْ، نرگِسهْ زاغْ

بسٰاته ظِلِمٰاتِ دِلِهْ، سُوسِن باغْ

تُرکْ‌رِهْ دیمه آتِشْ بَزِهْ دامِن داغْ

خُور به عِراقْ بَوِرْدِهْ تُرکِسْتُونِ چٰاغْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع