شمارهٔ ۹

ای شه بخت سرهشندییه دیبا را

تن مرْ آزارنه، (مه) ویله بوره تا بالا

گِلِ وَلگ ره (به) تنه تن هادِئِمْ جا

بسرهنه تن‌ره، مه خور و مونگ والا

ته خش خسنی ناز و سرینِ شه‌لا

خو، نییه مره‌ای خورِه چیره، ته وا

منْ تنه نوم ره ورمه هر روزه سی جا

تو سنگه دلْ مه نوم ره زبون گنی؟ نا

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع