راز سخن

شمارهٔ ۲۵۷

امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری

امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.