باده حضور

در لقای رُخش، ای پیر! مرا یاری کن

دستگیری کن و پیری کن و غمخواری کن

از سر کوی تو، مایوس نگردم هرگز

غمزه‏ای، غمزدگان را تو مددکاری کن

هله، با جرعه‏ای از باده میخانه خویش

هوشم از سر ببر، آماده هشیاری کن

گر به لطفم ننوازی و پناهم ندهی

عشوه کن، ناز کن، آغاز ستمکاری کن

عاشقم، عاشقم، افتاده و بیمار توام

لطف کن، لطف، ز بیمار پرستاری کن

تو و سجّاده خویش و من و پیمانه خویش

با من باده زده، هر چه به دل داری، کن

گر نخواهی ز سر لطف نوازی ما را

از درِ قهر برون آی و دل آزاری کن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع