بار یار

اکنون که در میکده بسته است به رویم

بهتر که غم خویش به خمار بگویم

من کشته آن ساقی و پیمانه عشقم

من عاشِق دلداده آن روی نکویم

پروانه صفت در برِ آن شمع بسوزم

مجنونم و در راه جنون بادیه پویم

راز دل غمدیده خود را به که گویم؟

من تشنه جام می از آن کهنه سبویم

بردار کتاب از برم و جام می آور

تا آنچه که در جمع کتب نیست، بجویم

از پیچ و خم عِلم و خرد، رخت ببندم

تا بار دهد یار، به پیچ و خم مویم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع