در همای دوست

من در هوای دوست، گذشتم ز جان خویش

دل از وطن بریدم و از خاندان خویش

در شهر خویش، بود مرا دوستان بسی

کردم جدا، هوای تو از دوستان خویش

من داشتم به گلشن خود، آشیانه‏ای

آواره کرد عشق توام ز آشیان خویش

می‏داشتم گمان که تو با من وفا کنی

ورنه، برون نمی‏شدم از بوستان خویش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع