پیر مغان

عهدی که بسته بودم با پیر می فروش

در سال قبل، تازه نمودم دوباره دوش

افسوس آیدم که در این فصل نوبهار

یاران تمام، طرف گلستان و من خموش

من نیز با یکی دو گُلندام سیم‏تن

بیرون روم به جانب صحرا، به عیش و نوش

حیف است این لطیفه عمر خدای داد

ضایع کنم به دلق ریاییّ و دیگجوش

دستی به دامن بت مه طلعتی زنم

اکنون که حاصلم نشد از شیخ خرقه پوش

از قیل و قال مدرسه‏ام، حاصلی نشد

جز حرف دلخراش پس از آنهمه خروش

حالی به کنج میکده، با دلبری لطیف

بنشینم و ببندم از این خلق، چشم و گوش

دیگر حدیث از لب هندی تو نشنوی

جز صحبت صفای می و حرف می‏فروش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع