مژده وصل

گره از زلف خم اندر خم دلبر، وا شد

زاهد پیر چو عشّاق جوان رسوا شد

قطره باده ز جام کرمت نوشیدم

جانم از موج غمت، همقدم دریا شد

قصه دوست رها کن که در اندیشه او

آتشی ریخت به جانم که روان فرسا شد

مژده وصل به رندان خرابات رسید

ناگهان غلغله و رقص و طرب بر پا شد

آتشی را که ز عشقش، به دل و جانم زد

جانم از خویش گذر کرد و خلیل آسا شد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع