هوای وصال

در پیچ و تاب گیسوی دلبر، ترانه است

دل برده فدایی هر شاخ شانه است

جان در هوای دیدن رخسار ماه توست

در مسجد و کنیسه نشستن بهانه است

در صید عارفان و ز هستی رمیدگان

زلفت چو دام و، خال لبت همچو دانه است

اندر وصال روی تو ای شمس تابناک

اشکم چو سیل جانب دریا روانه است

در کوی دوست، فصل جوانی به سر رسید

باید چه کرد؟ این همه جور زمانه است

امواج حُسن دوست، چو دریای بی‏کران

این مستِ تشنه کامْ غمش در کرانه است

میخانه در هوای وصالش طرب کنان

مطرب به رقص و شادی و چنگ و چَغانه است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع