شماره ۷۸

گر چه من ابری خموشم بی دریغ از آبِ باران

دستِ مِهرِ آسمانم ، جان نشان از سوی جانان

لب به تسبیحش گشاید هر چه اندر عالم آمد

لب گَزانم من ولی از غفلت و کفرانِ انسان

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع