شماره ۴۳

من اگر چه درویشم ؛به بقا می اندیشم

نبُود چو در کیشم که گَزد دلی نیشم

به سرای عقبی من برسم به خوشبختی

گهری گر از پیشم بفرستم از خویشم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع