قرآن

آسمان دل ارباب یقین، قرآن است کوکب بی‌بدل عالَم دین، قرآن است. روشنی‌بخش دل و جان و جهانِ انسان آفتابی همه آیینـه، همین قرآن است. آنچه بشکست کمر، جهل و جفا را هردم جامع جملۀ آیات مبین، قرآن است. برکشِ صاف‌دلان از دهن پستی‌ها رهنما تا دل جنّـاتِ بَرین، قرآن است. آنچه در دامن جان، چشمۀ صد خورشید است عاری از سفسطه و پستی و کین، قرآن است. در دل میکدۀ عشق بـود یک ساقی عاشقان را همه جا یار و قرین، قرآن است. روز طوفان قیامت که بسی جانکاه است کشتی ایمن و بی‌خوف و حصین، قرآن است. در جهانی که پر از زور و زر و تزویر است همه را ناصح دلسوز و امین، قرآن است. برترین نسخۀ رحمت که به احمد دادند نازل از نور سماوات و زمین، قرآن است. بندگی، ای دل از این مکتب قرآن آموز مؤمنان را چو علی نور جبین، قرآن است. چنگ بر رشتۀ ابلیس میاز ای زاهد ! تا سرای ابدی حبل متین، قرآن است. گوهر ناب، تو از دهر مجوی ای « اِلیـار»! کانِ هرگوهر معنای ثمین، قرآن است. .