شمارهٔ ۴۶۲

خوی کردم با جفای عشق تو

باختم جان در وفای عشق تو

جان و دل آمد کمینه ماحضر

عاشقانرا از برای عشق تو

دارد از شاهان فراغت در جهان

هرکه شد از جان گدای عشق تو

گشت پر غوغا و آشوب و فتن

هر دو عالم از صدای عشق تو

ترک عشقت جان به یغما می برد

جان و دل بادا فدای عشق تو

دارد استغنا ز هر برگ و نوا

جان که باشد بی نوای عشق تو

برزبان حال بی صوت و حروف

بوده عالم در ثنای عشق تو

درد عشقت نیست بی درمان ولی

هست جانبازی دوای عشق تو

در جهان جان اسیری را نبود

هیچ مطلوبی ورای عشق تو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع