شمارهٔ ۴۰۵

مبداء خلقت بامر کن فکان من بوده ام

منتهای مقصد از خلق جهان من بوده ام

پیش ازآن کاسرار غیب آید بصحرای شهود

برزخ غیب و شهادت در میان من بوده ام

گرچه در صورت نمودار دو عالم گشته ام

چون بمعنی بنگری هر دو جهان من بوده ام

هست روشن در حقیقت دیده عالم بما

دایمانور زمین و آسمان من بوده ام

تا نه پنداری که پیدادر جهانم این زمان

پیشتر از خلقت کون و مکان من بوده ام

آنزمان کز عالم و آدم نشان پیدا نبود

از مقام بی نشانی بانشان من بوده ام

ظاهر و باطن بمعنی جلوه گاه ماشمار

زانکه گر دانی عیان و هم نهان من بوده ام

کی فرود آید همای همت ما در مکان

چون که شهباز فضای لامکان من بوده ام

گفت و گوی ماست هر جا هست اندر هر زبان

چون اسیری در دو عالم داستان من بوده ام

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع