شمارهٔ ۳۹

دو عالم خواه زیر و خواه بالا

همه آئینه حقاست تعالی

وجود جمله موجودات از تو

تو ظاهر در همه جل و جلالا

یکی ذاتست ظاهر خواه باطن

یکی هستی است ز اسفل تا باعلا

چنان کز بحر صد موجی برآید

همان دریاست این گفتم مثالا

چو غیری نیست اندر دار دیار

همه الا بگو دیگر مگو لا

چو من از باده توحید مستم

بگو ای مطرب خوش خوان تلالا

اسیری جمله اسما بانسان

شده ظاهر جلالا او جمالا

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع