راز سخن

شمارهٔ ۲۱۴

نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد

نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد
غنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد
بیدل ما در گلستان وفا کی می‌تواند
شبنمی پنهان بگرید غنچه‌ای رسوا بخندد

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.