شمارهٔ ۲۸۸

خلوت جان را تجلی از چراغ سینه است

پنبه داغ دل خون گشته داغ سینه است

در بهارش هر قدر حیرت تماشا می کند

گلشن سیر بنا گوشت دماغ سینه است

صبح و شامم از گل داغ محبت گلشن است

روز خورشید دل است و شب چراغ سینه است

هر سرمویش به هم بد مستی خون می کنند

عاشق دیوانه را رحمت سراغ سینه است

از خیالت باغبان گلشن خویش است اسیر

سیرگاهش از گل زخم تو داغ سینه است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع