شمارهٔ ۱۰۴

صبح است مست باده دوشینه هوا

چاک است از تبسم گل سینه هوا

پر می زند چو باز شکاری قدح ز موج

بال تذرو دیده در آیینه هوا

کبک پیاله دل به شکفتن نمی دهد

گردیده می مصاحب دیرینه هوا

شبنم به روی گل چو مرصع پیاله ای است

از قطره قطره گوهر گنجینه هوا

بشکست شیشه توبه ما تا به باغ اسیر

خالی نشد دل پرش از کینه هوا

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع