شمارهٔ ۱۰۱

با شکوه همزبان نشود گفتگوی ما

پیچیده همچو گریه نفس در گلوی ما

ما آبروی خویش به عالم نمی دهیم

بیهوده گریه ریخت به خاک آبروی ما

ای دل غمین مباش که در وادی طلب

آوارگی دو اسبه کند جستجوی ما

ما را دلیل بادیه سرگشتگی بس است

منت ز خضر هم نکشد آروزی ما

آسوده ایم با غم شوخی که تا به حشر

آسودگی سراغ نیابد زکوی ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع