شمارهٔ ۸۲

غمش باشد شراب بیغش ما

تراود آب حیوان زآتش ما

شکست بال شد در دام صیاد

نخستین تیر روی ترکش ما

چو مجنون روی آبادی نبیند

بیابانگرد شوق سرکش ما

خس و خاشاک شورستان عشقیم

پزد سودای خام از آتش ما

به زیر آسمان گویا اسیریم

که شد بیهوده گردی ابرش ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع