هاسمیک

با آیدا،

در ستایشِ بانوی «مادر»

با خوشه‌های یاس آمده بودی

تأییدِ حضورت

کس را به شانه بر

باری نمی‌نهاد.

بلورِ سرانگشتانت که ده هِلالَکِ ماه بود

در معرضِ خورشید از حکایتِ مردی می‌گفت

که صفای مکاشفه بود

و هراسِ بیشه‌ی غُربت را

هجا به هجا

دریافته بود.

□

می‌خفتی

می‌آمدیم و می‌دیدیم

که جانت

ترنمِ بی‌گناهی‌ست

راست همچون سازی در توفانِ سازها

که تنها

به صدای خویش

گوش نمی‌دهد:

کلافی سردرخویش

گشوده می‌شود،

نغمه‌یی هوش‌رُبا

که جز در استدراکِ همگان

خودی نمی‌نماید.

نگاهت نمی‌کردیم، دریغا!

به مایه‌یی شیفته بودیم که در پسِ پُشتِ حضورِ مهتابی‌ات

حیات را

به کنایه درمی‌یافت.

کی چنین بربالیده بودی ای هِلالکِ ناخن‌هایت ده‌بار بلورِ حیات!

به کدام ساعتِ سعد

بربالیده بودی؟

آذرِ ۱۳۶۸

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع