رستاخیز

من تمامی‌ مُردگان بودم:

مُرده‌ی پرندگانی که می‌خوانند

و خاموشند،

مُرده‌ی زیباترینِ جانوران

بر خاک و در آب،

مُرده‌ی آدمیان

از بد و خوب.

من آن‌جا بودم

در گذشته

بی‌سرود. ــ

با من رازی نبود

نه تبسمی

نه حسرتی.

به‌مهر

مرا

بی‌گاه

در خواب دیدی

و با تو

بیدار شدم.

۱۹ مردادِ ۱۳۵۹

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع