غروبِ «سيارود»

می‌چکد سمفونیِ شب

آرام

روی دلتنگیِ خاموشِ غروب.

مغرب

از آتشِ افسرده‌ی روز

بی‌صدا می‌سوزد.

می‌برد نغمه‌ی دلتنگی را

بادِ جنوب

تا کند زمزمه بر بامِ هوا.

نیست حرفی به لبانش

لیکن

مانده با خامُشی‌اش مطلب‌ها.

می‌پرد موج‌زنان بازمی‌آید به فرود

همچون آن سایه‌ی لغزانِ شب‌کور،

هی‌هیِ چوپان

از دور.

می‌خزد مار

چون آن جاده‌ی پیچانِ چون مار.

در سراشیبیِ غوغاگرِ رود.

□

بی‌که از خیمه‌ی رازش به‌درآید

وه که می‌خواند

جنگل

چه به‌شور!

۱۳۳۸

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع