حریقِ سرد

وقتی که شعله‌ی ظلم

غنچه‌ی لب‌های تو را سوخت

چشمانِ سردِ من

درهایِ کور و فروبسته‌ی شبستانِ عتیقِ درد بود.

باید می‌گذاشتند خاکسترِ فریادِمان را بر همه‌جا بپاشیم

باید می‌گذاشتند غنچه‌ی قلبِمان را بر شاخه‌های انگشتِ عشقی بزرگ‌تر بشکوفانیم

باید می‌گذاشتند سرماهای اندوهِ من آتشِ سوزانِ لبانِ تو را فرونشاند

تا چشمانِ شعله‌وارِ تو قندیلِ خاموشِ شبستانِ مرا برافروزد...

اما ظلمِ مشتعل

غنچه‌ی لبانت را سوزاند

و چشمانِ سردِ من

درهای کور و فروبسته‌ی شبستانِ عتیقِ درد ماند...

۱۳۳۱

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع