شمارهٔ ۹

ای جهانداری که خاطر قدراوجت راندید

گرچه در پرواز معنی، بال ادراکش بسوخت

نام صد دینار و اطلس بنده چون بشنید دوش

چهره ی دینار گونم همچو اطلس برفروخت

ریش رعنا کرد و در بازار مالیخولیا

رفت از آن دستار بخرید واز آن دراعه دوخت

خاطرش دیدیم هر دم بر سر راه امید

وعده ی خوش میفزود وعده ی تر میفروخت

چون سر از خاک امل برداشت روز باک بود

کاین چنین شادی جهان ازوی تنومندی ندوخت

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع