شمارهٔ ۲۰۷

شاه عادل چون بکام دل ببزم می نشست

بر جبین آفتاب از شرم رویش خوی نشست

تا جهان بودست شاهی بر سریر سلطنت

همچو سلطان جهان الجایتو خان کی نشست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع