شمارهٔ ٨٢٨
چون رسد روزی به وقت خویشتن
چون رسد روزی به وقت خویشتن
زحمت جستن چه بر خود مینهی
بیاجل چون کس نخواهد مُرد نیز
پس چرا بر عجز و سستی تن دهی
رزق مقسومست لا ترحل به
موت محتوم است لا تغفل بهی
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.