شمارهٔ ٧۵١

خدایگان فصیحان دهر ابن یمین

توئی که هست فضایل ترا و همتانه

بریخت خون بسی ملحد این مه روزه

ازو ملول جهانیست بنده تنها نه

بروز زحمت دق باشد و شب استسقا

عوارضی که دوایش بجز مدارا نه

برای دفع مضرت برای هضم طعام

بشرط آنکه به پنهان بود به پیدا نه

بجای آب دو سه کاسه می پس از افطار

اگر کنیم تناول روا بود یا نه

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع