شمارهٔ ٧٣۵

هر که از طاعت بسیار در افتاد بعجب

چون عزازیل شود مستحق لعن و تفو

گر ته طاعت ما را که گنه چاک ز دست

سهل باشد کندش تو بیک لحظه رفو

هر گناهی که کند بنده خداوندش اگر

نکند عفو مر او را نتوان گفت عفو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع