شمارهٔ ۴٨۵

بستم احرام آستانه شاه

بامید سخاوت عامش

ز آنکه مشهور بود در عالم

صیت انعام و ذکر اکرامش

خود نهادند پیش من کاری

که بود نام بد سرانجامش

من گرفتم ز فقر بپذیرم

آنچه در ننگ افکند نامش

همت شه رضا چگونه دهد

که ز توزیع باشد انعامش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع