شمارهٔ ۴٨٠

آن دل که داشتم ز وی آزادگی طمع

در چار میخ طبع گرفتار دیدمش

چون نقطه تا نهاد قدم در میان کار

سرگشته گرد خویش چو پرگار دیدمش

وقتست اگر چو سایه نشیند بگوشه ئی

ز آنک آفتاب بر سر دیوار دیدمش

حاجت بگلشنش نبود چون ز روی و موی

بشکفته شنبلید و سمنزار دیدمش

با اینهمه چو ابن یمین گرچه مجرم است

واثق بعفو شامل دادار دیدمش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع