شمارهٔ ۹۰۲

دو بوسم که گفتی اگر گویم آن کو

مرا آن زبان کو ترا آن دهان کو

کمر گفته بودی که بندم بخونت

کمر خود ببندی نگونی میان کو

دلت زود گفتی بر آتش نشانم

نشانی ولیکن ازین دل نشان کو

فشاندم سر زلف نو ریخت جانها

برین در چو من عاشق جانفشان کو

تو چاک گریبان ماه گر بدوزی

به اندازه چاکها ریسمان کو

اگر از طبیبیم مرهم ستانی

بقدر الم مرهمش در دکان کو

کمال از تو دلبر دل و عقل جوید

کسی این چه داند کجا رفت و آن کو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع