راز سخن

شمارهٔ ۵۷۷

یاری که ازو بسی جفا دیدستم

یاری که ازو بسی جفا دیدستم
زان پس که ازو چه رنج‌ها دیدستم
دی حال دل خویش بدو می‌گفتم
گفتا تو که‌ای؟ منت کجا دیدستم؟

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.