شمارهٔ ۱۱۳

آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست

نسرین بر و پسته لب و شکّر سخنست

بوسه ز دهان او کجا دارم چشم؟

چون با لب او مرا سخن در سخنست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع