شمارهٔ ۱۷۴

مایه جمعیت خاطر، نه سامان بوده است

این درم در کیسه تنگی فراوان بوده است

ما دل ارباب دولت را غنی پنداشتیم

بینوا از برگ، جمعیت پریشان بوده است

قطره باران گهر تا گشت، نم بیرون نداد

فیض بخشی شیوه بی اعتباران بوده است

منت ممنون نکردن، کرده ما را زیر بار

از لئیمان بخل ورزیدن هم احسان بوده است

در بلند و پست اوضاع جهان کردیم سیر

هردو، همچون جوهر و آیینه یکسان بوده است

ما رعیت را ذلیل شاه می پنداشتیم

شاه هم در زیر تیغ آه ایشان بوده است

نام ما از یاد یاران رفت و، دیگر برنگشت

خاک این آواره در اقلیم نسیان بوده است

کس نمیدانست واعظ سربلندی از چه یافت

چون نظر کردیم خاک، پای یاران بوده است

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع