شمارهٔ ۷۱

منزل کناره کرده، ز راه عبور ما

صحرا به تنگ آمده از دست شور ما

از بس نمانده است ز ما هیچ در میان

یاران کنند غیبت ما در حضور ما

اشکم بدیده از دل پرسوز چون رسد؟

توفان چو شعله خشک شود در تنور ما

با داغ دل، چو لاله سراپا شکفته ایم

نتوان شناختن ز غم ما سرور ما

واعظ، گمان قوت دین گر بری بخویش

دل برگرفتنست ز خود سنگ زور ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع