در بسته ام

در بسته ام شب است

تاریک هم چو گور

با آن که دور ازو نه چنانم

او از من است دور.

خاموش می گذارم من با شبی چنین

هر لحظه ای چراغ

می کاهم اش ز روغن

تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ.

روشن به دست آیدم آن لحظه کاندران

چون بوی در دماغ گل او جای برده است.

تن می فشارم از در و دیوار

و تنگنای خانه من از من فشرده است.

نجوای محرمانه می آغازد

تاریک خانه من با من.

دارد به گوش حرف مرا، او

دارم به گوش حرف ورا، من.

زین حرف کاو چه وقت می آید

و هر جدار خاموش.

در سایه گسسته جداری

دارد به ما نگران گوش.

و شب، عبوس و سرد،

بر ما به کار می نگرد.

یک دلفریب، با قدم اش لنگ،

پنهان به راه می گذرد.

و سنگ ها به کاسم بسته تن کبود

سر بر سریر خار نشانده،

چشمی شده اند، می نگرندش

لیک ایستاده در ره مانده.

آنگاه مانده با شب، آری

و من به هر نشانی باریک،

چون آتشی به خرمن خاکستر سیاه.

خو بسته ام به خانه تاریک.

خاموش می گذارم

هر لحظه ای چراغ.

می کاهم اش ز روغن

تا در رهم نگیرد جز او کسی سراغ.

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع