شمارهٔ ۲۴۲

نیست لایق منزلش در هر دلی

گرچه او دارد بهر دل منزلی

زورق افکندیم در بحری که نیست

غیر طوفان بلایش ساحلی

وه چه خوش میگفت رند میکده

با فقیه مدرسه در محفلی

ای ز گفتت زینت هر انجمن

حیف کز درک معانی غافلی

نیست جز این هستی موهوم تو

در میان جان جانان حائلی

با صفا از پرتو نور علیست

روشن ار بینی در این منزل دلی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع