شمارهٔ ۱۶۶
هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد
هوس پروانه است اما به گرد دود می‌گردد
نظر خوبست اما دل غبارآلود می‌گردد
ز کاوش‌های مژگان تو پرخون دیده‌ای دارم
که گر شویم به آب بحر خون‌آلود می‌گردد
دلم را کرده ذوقت خوش دگر نگذارم از دستش
دهد تا باز ذوقی دست غم فرسود می‌گردد
تو گر برهم زنی سودای دل، نازی زیان داری
مرا سرمایه دنیا و دین نابود می‌گردد
درین مدت غم هجران عبث بر خود پسندیدم
ندانستم که از مرگم دلت خشنود می‌گردد
کس این بی‌اعتدالی‌های حسنت را کجا گوید
که عاشق پیشت از مهر و وفا مردود می‌گردد
به شفقت گاه‌گاهی سوی خود می‌خوان «نظیری » را
جدایی دیده از وصلت تسلی زود می‌گردد
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.