بامدادی۲

دلم سیاه نبود

ولی درخت که سر سبزی اش درخشان بود

ز پشت پنجره با سرزنش به من نگریست

من از برهنگی آن نگاه لرزیدم

سپیده پاکترین گریه را به من بخشید

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع