درخت و کبوتر

گفتند : از درخت سخن گفتن

در روزگار آتش و آهن ، جنایتی است

اما من از درخت سخن گفتم

زیرا که هر درخت به چشم من آیتی است

از معجزه ی که آدمی اش نام کرده اند

گفتند : آنکه خنده به لب دارد

نشنیده بی گمان خبر هولناک را

من خنده ای شگفت به لب دارم

زیرا کبوتران من از آستان صبح

پایان آن خبر را اعلام کرده اند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع